Zondag 18 maart 2018
Nog voor het ontbijt ontmoet ik Chompa en haar zoon. Zij
zijn vrienden van Mia en ik ken haar ook al van 18 jaar terug. Haar zoon
studeert bij de airforce en haar dochter zit op de universiteit. Ton en Mia
hebben altijd de studies van haar kinderen gesponsord. Chompa is gescheiden
toen de kinderen klein waren, een doodzonde hier in Bangladesh.
Met Shourove zijn we naar het “jute divercity and
promotion centre” geweest. En nog naar een “winkel” waar jute rollen stof
stonden. Hanneke heeft de wens jute zacht te maken zodat het bijvoorbeeld voor
bedlinnen. We waren daar op de juiste plekken om te netwerken.
Daarna kwam Geert zijn moment.
We gingen naar het parlementsgebouw. Het grootste
parlements gebouw ter wereld. Een architectonische highlight uit de begin jaren
60.
10jaar terug mochten we (Geert, Els, Matthies en ik) met
een soldaat tot aan het begin van het gebouw. Maar toen had hij te weinig foto
‘s gemaakt. Nu zijn we ook naar de zij ingang gelopen en voor 6 euro p.p.
Mochten we naar binnen. Helaas mochten we Geen foto`s maken. Maar het was
prachtig binnen (ook heerlijk koel 😉).
Omdat ik geen kleren meegenomen had (mijn tas zat vol met
spullen voor de revalidatiecentra) en ik helemaal gedacht had op dag 1 wel
Bengaalse kleren te kunnen kopen, liep ik nu nog in Hanneke haar kleren. We zijn
via Arong shop terug gegaan naar het hotel. Nog snel daar een
oranje-Bengaals-pakske gekocht.
Op weg naar het hotel bleek er file. Bij het hotel snel
alle tassen in de taxi. En met nog meer file richting de boot. Om 18:30 uur zou de
boot vertrekken. Twee vrienden van Shourove waren al op de boot maar konden hem
niet tegen houden. Om 18:35 uur kwamen we aan. Ik spring uit de auto... de boot
toetert voor vertrek... ik ren over de helling naar beneden...de loopplanken
worden op de boot gelegd. Er ligt er nog een. Ik zeg dat we er zijn “tin
bideshi” de kapitein lacht en zegt dat we te laat zijn. Ik geef twee zware
tassen op de wiebelige smalle plank aan de vriend van Shourove. En ga terug om
mijn backpack te halen, die is te zwaar.
De planken worden terug gelegd. Shourove word met zijn
rolstoel met een rotgang over de panken geduwd. Ik gil in het Bengaals dat ze
rustig en voorzichtig moeten doen. Het helpt.
Poehhhhh.....pufffg..... zweet..... net de boot gehaald.
Heerlijk het briesje op het dek. Wat een rust. Jammer dat
het donker is. Het haven gebied van Dhaka kunnen we niet zien. De vele boten in
het water. Wel de lampjes aan de kade en degene die aan het lassen zijn aan.
Maar dan ineens een stroomstoring. Zover we terug naar Dhaka kunnen kijken is
de kade (waar heel veel bedrijvigheid was) donker. Alles helemaal donker. Een
tijdje later gaan de noodlampjes aan verder niets. Dit is Bangladesh.
Nicole
