Mail Els

Hallo vrienden en familie van Els,

We gaan vertrekken!!!
We hebben allemaal onze tassen vol zitten met spullen voor de kindjes van Rishilpi.
Ik heb nog vanalles uit mijn tas gehaald, omdat er toch te veel kleren in zaten.
Best wennen zo'n eerste rugzak vakantie...(gelukkig mocht ik die van jou lenen Jessica, geleerd van een vorige vakantie samen!)
Maar waarom ik deze mail verstuur (en een berichtje plaats op deze site) is omdat ik trost ben te melden dat ik €929,- bij elkaar verzameld heb: DANK ZIJ JULLIE!!!
We gaan in Bangladesh spullen van dit geld kopen, maar Nicole heeft al gezegd dat
dit een erg groot bedrag is wat misschien niet geheel direct besteed kan worden.
Maar ik laat altijd weten waarvoor het ingezet gaat worden.

We hebben nu het idee om in Dhaka een rollator, muziekinstrumenten, schommels, Bengaalse kinderboeken en prentenboeken etc. te gaan kopen.

Groet Els en van de rest

visums 2007 deel 2

JIPPIE!!! Alle 4 de visums voor Bangladesh zijn binnen!
We kunnen aanstaande zondag vertrekken.
De heen en terugreis met 2x tussentijds landen zal waarschijnlijk het vermoeiendste zijn?

Vooraf aan de reis

Els, stuurde de afgelopen dagen deze mail naar familie, vrienden, bekende en harmonie Kunst Adelt:

Ik ga naar Bangladesh!
18 November a.s. vertrek ik voor twee weken naar Bangladesh.

Vriendin Nicole heeft een eigen stichting: “in de bres voor Bangladesh”. Zij steunt in Bangladesh het project Rishilpi. Nicole gaat om de twee jaar kijken hoe alles verloopt. Zo weet zij zeker dat het geld ook daadwerkelijk goed besteed wordt. Vaak heeft zij hierover emailcontact met medewerkers van het kinderrevalidatiecentrum.
Het project Rishilpi is door twee Italianen opgezet. Ze waren van mening dat ze de armoede in Satkhira (een provincie in Bangladesh) aan konden pakken door werkverschaffing en scholing.
Vanuit Rishilpi maken ze producten van hout, riet en leer die aan bijvoorbeeld de Nederlandse wereldwinkels worden verkocht. Maar ook maken ze toiletten en instaleren pompen. Daarnaast zijn er maatschappelijk werkers die de dorpen rond gaan om voorlichting te geven.
Op het terrein van Rishilpi staat een crèche, kleuterschool en een basisschool. Vele kinderen komen hier voor onderwijs. De meesten worden gesponsord vanuit het buitenland. Ook is hier een klein revalidatie centrum, waar kinderen met beperkingen een kans krijgen om verder te gaan met hun leven.
Het project richt zich op de laagste kaste, de aller- armste van de omgeving.

Nu ga ik samen met Nicole (die destijds op dit project gewerkt heeft als ergotherapeut) Matthies en Geert naar Bangladesh. Dan ga ik met eigen ogen zien hoe het er daar in het land aan toe gaat. Nicole gaat vanuit haar stichting in de bres voor Bangladesh kijken wat zij kan betekenen voor Rishilpi. In vooraf gaande jaren hebben al verschillende kinderen een eigen individueel aangepaste rolstoel gekregen, zodat ze niet de gehele dag op de grond hoeven te liggen. Er zijn ook sta-tafels (een rechtop staande tafel, waar tegen kinderen leren staan), looprekjes, therapie- en speelmateriaal gerealiseerd. Bijna alles wordt op het project zelf gemaakt, zodat ook zij een graantje mee kunnen pikken.

Zelf wil ik daar ook graag iets gaan betekenen. Ze kunnen daar nog van alles gebruiken maar aangezien wij met de rugzak op reis gaan, zullen we niet al te veel vanuit Nederland mee kunnen nemen. (Buiten dat: we mogen onze rugzak maar voor de helft vullen met eigen spullen…de rest van de ruimte heeft Nicole al gereserveerd..!) Daarom wil ik daar ter plekke ook met eigen ogen gaan zien wat ik voor hen zou kunnen aanschaffen.
Mochten jullie bij het lezen van dit verhaal denken, ik zou ook wel willen sponseren. Dan graag géén geld aan mij geven of aan mij overmaken, maar overmaken op de rekening van Stichting “in de bres voor Bangladesh”. 11 81 11 841 t.a.v. Els.
Nicole zal mij voor vertrek dan vertellen hoeveel geld ik kan besteden daar aan het project.

Wat ik doe van dit geld laat ik jullie dan natuurlijk nog weten. Ons reisverslag is te lezen op: www.indebresvoorbangladesh.nl

Groet, Els

visums 2007

Geert heeft een dag vrij genomen. Hij is vanuit Maastricht naar Haarlem gereden om vandaag met mij naar Den Haag te gaan. Daar is de Bengaals Ambassade om onze visums te regelen. Een aardige Bengaalse jongen hielp ons om de aanvraag nog wat gemakkelijker te laten verlopen.
Over 3 dagen kunnen we de visums ophalen.

voorbereiding reis 2007

Hierbij wil ik op de site vertellen dat wij 18 november naar Bangladesh te gaan.
Het zal een bezoek van 2 weken zijn. Waarbij we naast Rishilpi ook nog iets van het land willen gaan zien. Maar de rugzakken zullen vol zitten met spulletjes voor de kinderen van Rishilpi.
Politiek gezien is het "rustig" in Bangladesh, voor zover dat kan, er is momenteel een intrim-regering. Zij stellen orde op zaken.

We gaan ook dagelijks een reisverslag bijhouden als we daar zijn.

Vooraf stellen Geert, Els, Matthies en ikzelf ons nog voor.

Groet Nicole

Walnoten verkoop

Jan en Nolly van Brunschot "verkochten" in Helvoirt walnoten aan de straat.
Degenen die de walnoten mee namen, mochten een vrijwillige bijdrage geven aan "in de bres voor Bangladesh".

Het bedrag is niet overgemaakt naar de rekening van de stichting, nee nog beter.
Jan is gereedschap gaan kopen. Omdat mijn vader vorig jaar zelf mee naar Bangladesh is gegaan, en hij met eigen ogen heeft kunnen zien wat de jongens in de werkplaats nodig hadden, kon hij heel gericht dingen uitzoeken.
In November gaan wij dit gereedschap meenemen naar Bangladesh. En aan de jongens (allen lichamelijk gehandicapt) van de houtwerkplaats overhandigen. Zij zullen mijn vader nog zeker herinneren. Hij heeft dagen met ze gewerkt daar. Jan sprak in het Nederland en zij in het Bengaals en ze verstonden elkaar prima. Veel met handen en voeten en veel lachen. Daar dachten ze dat hij een timmerman was. Toen ik duidelijk maakte dat hij verpleegkundige was in het ziekenhuis snapte ze er niets van. Dokter en timmerman!

Jan en Nolly bedankt voor de inzamelingsactie!

Boekenmarkt Helvoirt

Ria Simons belde mij met de vraag of de Stichting "In de bres voor Bangladesh" nog wel bestond? De opbrengst van de boekenmarkt (3de zaterdag van maart en september in de oude school te helvoirt) gaat elk jaar namelijk naar een goed doel. Een goed doel vanuit Helvoirt. En ook "In de bres voor Bangladesh" stond nog op de lijst.
Nu zit de bank ondertussen in 's-Hertogenbosch en ga ik binnenkort verhuizen naar Haarlem. Maar als je het mij vraagt blijft het een Helvoirts goeddoel, omdat daar de meeste sponsors vandaan komen. Nu kon ik volmondig JA zeggen op de vraag van Ria omdat wij dit jaar in november weer naar Bangladesh gaan. Het geld is dus zeer welkom!

Hierbij wil ik de medewerkers van de Helvoirtse Boekenmarkt bedanken voor het grote bedrag van... €1000,- !!!

Bruiloft en Bangladesh

Op 16 mei zijn wij getrouwd in het Raadhuis in Oisterwijk.
In het raadhuis hield mijn moeder een speech waarin Rishilpi naar voren kwam.
Ook tijdens het feest was er een DVD speciaal voor ons door Shourove, de medewerkers van het hospitaaltje en de kinderen van Rishlipi gemaakt. Erg emotioneel.
En er waren vrienden op de bruiloft, die geld gaven voor de Stichting, een mooi kado!
Matthies & Nicole Mulder- van Brunschot

Afscheid Diny van den Boogaard

21 december die dag vierde Diny van den Boogaart haar afscheid op het Groenehart Ziekenhuis in Gouda. Diny is een oud-collega en vriendin van Jan van Brunschot. Op zijn afscheidsreceptie kwam zij op het idee om als kado-tip de stichting te kiezen.

Dank je wel Diny (en dank aan je man Jan van Loon).
En natuurlijk iedereen die via Diny gedoneerd heeft.

Jan en Andrew geven uitleg op de basisschool

De kinderen van de basisschool uit Stevensbeek gingen zingen voor Sint Maarten.
En besloten om dit geld aan een goed doel te schenken.
Wat leuk dat jullie dachten aan "in de bres voor Bangladeh" de stichting waarvoor o.a. Andrew Thijssen uit Stevensbeek naar Bangladesh is gegaan. Hij ging les geven aan de fysiotherapeuten daar en hij heeft op het revalidatiecentrum goed kunnen helpen.

Andrew en Jan van Brunschot hebben met veel plezier een presentatie op jullie school gegeven, ik begreep zelfs in traditionele Bengaalse kleding! (altijd leuk mannen in een rok ;-)
Andrew en Jan weten uit ervaring hoe het was in Bangladesh. Waarschijnlijk is het jullie dan ook duidelijk geworden, dat het daar toch echt anders is dan in Nederland.

Jullie haalde met dit zingen maar liefst 290 euro op!
Een geweldig groot bedrag, waar in Bangladesh heel wat voor gedaan kan worden!
Binnenkort is op deze site te lezen wat er voor het geld gedaan is.
Dus kijk nog eens op deze website.

Hierbij wil ik dan ook alle kinderen bedanken die gezongen hebben, en ook alle inwoners van Stevensbeek die een donatie hebben gedaan voor deze stichting.

Afscheid WAZ Jan van Brunschot

Op 28 september viert Jan van Brunschot zijn afscheid op "zijn" Willem-Alexander Ziekenhuis.
Ruim 35 jaar heeft mijn vader gewerkt op afdeling B6 en later B7 van het WAZ in 's-Hertogenbosch.
Als eerste man begon Jan als verpleegkundige aan de opleiding in het Protestante Ziekenhuis in 1971. Nu gaat hij met de OBU. Om dat te vieren komt er een afscheidsborrel. In de uitnodiging staat onderaan in de voetnoot het volgende:

Mocht u Jan wat willen geven, dan ziet Jan dat graag in de vorm van een gift aan de stichting "in de bres voor Bangladesh" banknummer 11.81.11.841. Deze stichting is opgericht door zijn dochter Nicole, die daar werkt met gehandicapte kinderen.

Mijn vader heeft een jaar terug met eigen ogen kunnen zien wat de stichting gedaan heeft van het geld wat tot nu toe is geschonken. U kunt zijn verhaal na lezen via het reisverslag 2005.

Hierbij wil ik ook namens Jan iedereen bedanken die een kleine of grote gift schenkt aan "in de bres voor Bangladesh".
Binnenkort gaat er een bedrag over gemaakt worden. Op deze site kunt u dan lezen wat er gerealiseerd wordt. Er zal met name therapeutisch- en spelmateriaal aangeschaft worden voor de kinderen. Daarnaast ben ik druk bezig om een cursus te regelen (mogelijk met een buitenlandse therapeut die momenteel in Bangladesh is) om het niveau van de therapeuten op peil te houden.

Natuurlijk wil ik mijn vader extra bedanken dat hij de stichting op deze manier steunt. Wie weet gaat ie zelf nog eens kijken hoe het geld besteed is...

Groet Nicole

Rolstoel via Tony Obdam naar Bangladesh

Op het verjaardagsfeest van Mia Obdam, heb ik een rolstoel in Winssen afgegeven.
Ton gaat deze rolstoel begin september meenemen naar Bangladesh. Daar zullen medewerkers van Rishilpi de rolstoel in Dhaka, de hoofdstad, op komen halen, als zij toch voor zaken daar moeten zijn. De rolstoel zal gegeven worden aan "Poppy" en jonge dame met een dwarslaesie. De rolstoelen daar zijn ook van een goede kwaliteit maar deze rijden toch een stuk zwaarder dan de Europese rolstoelen. Vorig jaar was het niet mogelijk om twee rolstoelen mee te geven, er kon maar een rolstoel mee. Nu gaat Ton de rolstoel geschonken door WELZORG HELMOND alsnog afleveren.

Ton je bent geweldig, bedankt voor de extra moeite die je daarvoor moet doen!
Hierbij wil ik ook Mia bedanken voor het verjaardagsgeld wat zij aan de stichting geschonken heeft.

Mia Obdam bezoekt Rishilpi

Mia en Ton Obdam, ken ik sinds 2000 mijn eerste bezoek aan Bangladesh. Zij waren het die mij in contact brachten met Laura en Enzo van het Rishilpi Project.
Mia was degene die voor mijn vertrek mijn ouders nog gerust kon stellen. Zij vonden het een fijn idee dat ik daar in dat verre land "bekende" had zitten.


Het visitekaartje dat Mia gaf, kwam bij het aanvragen van onze visa al van pas. We wisten dat je niet aan moest geven dat je vrijwilligerswerk ging doen, er zouden dan te veel vragen komen en mogelijk geen 3 maanden visa... We wilden een toeristen visa, maar moesten een verblijfadres hebben. Een hotel voor drie maanden leek ons geen strak plan. We gaven het adres van Ton en Mia op. Dit opende meteen deuren voor ons, wisten wij veel dat Gulshan de meest luxe wijk van Dhaka was...
Toen we in Bangladesh waren, mochten we altijd bij Mia en Ton slapen. We waren atijd welkom. Ze hadden een warme douche, airco en andere luxe die we heel eerlijk stiekem wel miste soms. En Mia had lekker brood en echte DE koffie! Even bijtanken bij de Dutch Club en gezellig met andere Nederlanders bijkletsen, zwemmen en feesten.
Ton en Mia zijn ook nadat ik terug was (en zij later terug kwamen) in Nederland altijd vrienden gebleven, ik noem hen dan ook mijn "Bangla-ouders"!
Ton heeft sinds kort weer een opdracht vanuit zijn werk in Bangladesh. Toen Mia hem in juli ging bezoeken, ging ze ook naar Rishilpi. Op Schiphol heb ik haar nog wat post meegegeven. Onder andere voor Prova. Samen staan ze hierboven op de foto.

Mia bedankt voor je visite aan Rishilpi! Goed dat je ook gekeken hebt of het sponsorgeld goed terecht is gekomen.
Er zijn ook vele leuke reacties vanuit Bangladesh gekomen op je bezoek, het wordt zeker gewardeerd daar.