DAG 7: Rishilpi

Gisterenavond na een welkomsdrankje in het huis van Enzo (onze meegebrachte schrobbelaer), dit laatste klinkt erg leuk uit de mond van een italiaanse bengaal, provisorisch onze klamboe wederom opgehangen. Els is de muggen ondertussen een beetje beu (gelukkig geen malaria hier zegt Enzo). Liggen we heerlijk een boekje te lezen, paniek onder de klamboe van Els. "Oh my god, he is under my klamboe!" zei Els, over de enige mug in de kamer.

DAG 6: Rishilpi

Vandaag op het project van Shourove de fysiotherapie ruimte bekeken. Ze hebben ook een klein klasje met een lerares. Later vertellen we hier meer over. De basis was daar, maar alles was erg armoedig. We willen daarom dit project vanuit In de bres ook graag helpen. Na de lunch zijn we vertrokken met de taxi naar Satkhira op de hoop van een niet al te groot welkom op Rishilpi.

DAG 5: Jessore

Vanochtend na het ontbijt zouden we vertrekken naar een vissersdorpje, waar hele arme mensen wonen. Die hebben geen inkomsten als er geen vis wordt gevangen. Shourove heeft met Italiaanse vrienden geregeld dat elk kind dat naar school gaat niet alleen de schoolkosten en spullen gesponsord krijgt. Maar ook een zak rijst per week en elke familie krijgt een koe of een geit. Met andere woorden de schoolgaande kinderen zorgen voor het vaste inkomen, ook in de maanden dat er geen vis is.

DAG 4: Jessore

Vandaag om 8 uur de wekker want we hadden beloofd om 9 uur aan het ontbijt te zitten. Een vrouwelijke collega van Shourove, Kakoli, vergezeld ons vandaag om een en ander van de omgeving te laten zien. Vandaag en morgen is het weekend hier, dus het project gesloten.

DAG 3: Dhaka / Jessore

Weer even een berichtje van ons! We begrepen dat Shourove op de site al een berichtje had achter gelaten, dat wij goed in Jessore waren aangekomen. Het gaat hier dan ook allemaal erg goed. We genieten van de reis, de vele indrukken en de Bengalen.

DAG 2: Dhaka / Jessore

DAG 1: Dusseldorf/ Abu Dhabi/ Dhaka

Erik, de broer van Els heeft ons dinsdagmiddag naar Dusseldorf gebracht en daar is de reis begonnen.
Vanochtend vroeg 6.00 uur nederlandse tijd aangekomen in de Dutchclub. De reis is verder prima verlopen, en we zijn veilig door alle controles goed aangekomen. Nicole heeft al meteen een aantal oude bekenden gezien en haar bengaals rolt er zo weer uit. Eerste indruk van mij in Dhaka....wat een drukte, chaos in het verkeer. 4 baansweg, waar ze met 6 rijen dik rijden. De warmte en bengaalse geuren komen op je af. Niet allemaal even fris! Er zijn ook erg veel bedelaars langs de kant van de weg.
Even een paar uurtjes geslapen en Dhaka ingetrokken in mijn eerste rickshawritje. Die arme man moet goed z'n best doen om 2 hollandse dames in z'n fiets te vervoeren. (jammer 3 past nu effe net niet, mischien na 2 weken rijst eten)
Op de markt aan het einde van de dag al gelijk een stroomstoring meegemaakt. Ineens sta je daar in het pikkedonker. Gelukkig had ik Els meteen vast, want ik voel me nog wel wat onwennig. Els en Nicole traden kordaat op. Dan morgen maar weer kijken naar een bengaalse outfit, om minder op te vallen, want bekijks hebben we genoeg! We gaan zo een hapje eten en dan op tijd naar bed, want we hebben een nachtje gemist. We hopen snel weer van ons te laten horen. groetjes Joyce en van Els en Nicole natuurlijk!

Van Dusseldorf via Abu Dhabi naar Dhaka

Vandaag komt de broer van Els ons ophalen om naar Dusseldorf te gaan. Hopelijk is Erik zijn auto groot genoeg voor onze uitpuilende tassen en de rolstoel... Nicole

Helvoirt, Vught // 5 december 2010

Lieve vrienden, collega`s en familie,

We gaan vertrekken!

Rugzakken worden gemeten en vergeleken. In welke tas gaan de meesten spullen en is toch het meest comfortabel tijdens onze reis. Reispapieren worden nogmaals gecheckt en onderling taken en inkopen verdeeld.
In onze tassen gaan spullen voor de kinderen van Rishilpi en cadeautjes voor vrienden in Bangladesh. Naast de tassen gaat er deze reis ook een rolstoel mee, die Nicole in Nederland heeft geregeld en al een bestemming voor iemand (Shourove) in Bangladesh heeft. Dus…de voorbereidingen lopen op rolletjes! :-)

Maar waarom we eigenlijk dit berichtje plaatsen op de nieuwspagina, is omdat we 

trots kunnen melden dat we €1800,- bij elkaar verzameld heb: dank zij jullie!
 

Voor dit enorme bedrag zullen we heel veel goeds kunnen doen op de projecten die we gaan bezoeken. Ook in de hoofdstad Dhaka zullen we al het een en ander gaan inkopen om direct te kunnen overhandigen.

We houden jullie op de hoogte tijdens de reis op deze website. Bij terugkomst horen en lezen jullie zeker van ons wat we allemaal hebben kunnen doen met het ingezamelde bedrag!

Groeten  Joyce en Els

Rotterdam 3 dec 2010

Paul Dijkhuizen en Henry sponsoren via "van Breugel Group" Rotterdam een rolstoel voor Shourove.
Met veel zorg werd er een rolstoel type Rea 705 speciaal op zijn maat gemaakt.
Het werd zelfs voorzien van masieve banden en speciaal lucht zitkussen type Roho.

Pomphuiske Oktober deel 1

(Het Pomphuiske is het maandelijks dorpsblad van Helvoirt)

Van 7 tot 21 december vertrekken Els Tamminga, Joyce en Nicole van Brunschot naar Bangladesh. Om u vooraf en na de reis op de hoogte te houden zullen we publiceren in het Pomphuiske.

Het eerste interview is met Joyce van Brunschot (36) ze woont al jaren samen met Mark van Hooft in Helvoirt. Samen hebben zij drie kinderen: Dirk, Fien en Wout. Joyce werkt op de afdeling verloskunde van het JBZ in ’s-Hertogenbosch als verpleegkundige. Ook is zij actief bij harmonie Kunst Adelt, de Spoorbend, op school en ze tennist in Biezenmortel.

Wil je eens kort uitleggen waar de stichting “In de bres voor Bangladesh” voor staat?

De stichting “in de bres voor Bangladesh” is opgericht door mijn zus Nicole in 2001. Zij liep toen stage voor haar opleiding voor ergotherapeute op het project Rishilpi. Rishilpi is een kinderrevalidatiecentrum waar kinderen met een fysieke of verstandelijke beperking de hulp krijgen die ze nodig hebben, want juist in een land als Bangladesh komen deze kinderen op de allerlaatste plaats. Door het geld wat de stichting binnenhaalt, kan er veel gebeuren op het project. Ik noem het aanschaffen van therapiematerialen, een dagelijkse warme maaltijd voor alle kinderen, looprekjes, rolstoelen, speelmateriaal, schoolspulletjes. Deze materialen worden niet vanuit Nederland naar Bangladesh verscheept, maar worden aangeschaft in het land zelf. Goed voor de plaatselijke economie. Het mooie van de stichting is, dat er niets van het geld aan de strijkstok blijft hangen.

Joyce, hoe reageerde je toen er gevraagd werd of je mee wilde naar Bangladesh?

Ja, nu ben ik aan de beurt! De afgelopen jaren zat ik zelf in de kleine kinderen en was het niet handig om 2 weken weg te gaan. Nu ze alle 3 naar school toe gaan, durf ik het wel aan. Het thuisfront is goed geregeld, dus ik kan met een gerust hart gaan. Al vind ik het wel erg spannend!

Welke voorbereidingen moeten jullie treffen voor deze verre reis?

Je hebt enkele vaccinaties nodig, om geen ziektes op te lopen. Er moet nog een visum aangevraagd worden, anders komen we het land niet binnen. En thuis moet alles goed geregeld zijn.

In augustus tijdens de Leyetocht hebben Jan van Bohemen en Jan van Brunschot een vrijwillige bijdrage gevraagd bij de gratis fietsenstalling. Er is een mooi bedrag opgehaald van 107 euro. En het mooie is dat de organisatie van de Leyetocht dit bedrag heeft verdubbeld. Als er mensen zijn die het project ook financieel willen ondersteunen, dan kunnen ze een bedrag overmaken op de rekening van ‘in de bres voor Bangladesh’ Rabobanknr. 1181.11.841. Wij gaan persoonlijk kijken waar het geld aan wordt besteed.

Heb je nog een eigen doel binnen het project in Bangladesh? Wil je iets specifieks zien of meemaken?

Ik heb de laatste jaren natuurlijk veel over het project gehoord. En ga het nu met eigen ogen zien. Iets op dat project heeft mijn zus aangegrepen, om deze stichting op te richten. En ik wil weten en voelen wat dat is. Zelf werk ik als verpleegkundige op de afdeling verloskunde. Op het project hebben ze ook een verloskunde afdeling en je snapt dat ik daar een kijkje wil gaan nemen. Hoe gaat een bevalling daar? Hebben ze voldoende geschoold personeel? Welke materialen gebruiken ze? Misschien kan ik wel een bijdrage leveren op dit specifieke gebied.

Welke verwachtingen heb je van het land Bangladesh en de mensen daar?

Ik ben nog nooit in een land als Bangladesh geweest, dus het zal zeker een onvergetelijke indruk op mij maken. Ik heb vernomen dat de bevolking erg vriendelijk is en dat je meteen je hart verliest aan alle kinderen op het project. Nou, mijn moederhart is groot genoeg, dus kom maar op!

Joyce, wat zal het aller moeilijkste en het aller leukste moment zal zijn?

Het moeilijkste is toch om mijn gezin achter te laten voor 2 weken.

Het leukste? Dat vertel ik jullie als ik terug ben van de reis!

Joyce bedankt voor dit interview. Tussentijds kunt u op de hoogte blijven van de ontwikkelingen via www.indebresvoorbangladesh.nl

Groet Nicole

Presentatie Dr. Landmanschool

Presentatie Landmanschool

View more presentations from nicolevbrun

Deze powerpoint presentatie gaven Jan en Nicole
in de vastenweek op de basisschool in Helvoit.
Zij hebben met een sponsorloop geld ingezameld voor
In de bres voor Bangladesh en voor de vastenactie.

Nicole

Terugblik reis 2007 door Els Tamminga

Een mooie indrukwekkende reis.

Al weer bijna een week thuis na een mooie indrukwekkende reis. Letterlijk en figuurlijk een wereld van verschil. Verschillen zoals het feit dat daar de maan “op z`n kop” hangt, het er in de winter nog steeds dertig graden is, de mensen daar veel op straat leven, de vriendelijkheid van de gehele bevolking en dat op z`n Bengaals alles op z`n tijd goed komt. Geen stress in Bangladesh. Ons motto van afgelopen twee weken…..

Onder dat motto volbrachten wij onze “missie”. 

Met z`n vieren gingen we op pad. Op reis om vanuit Nicole haar stichting “In de bres voor Bangladesh”, ter plaatsen te gaan bekijken hoe het er in Bangladesh op het project Rhishilpi voor stond. Na een lange reis van drieëntwintig uur vanuit Nederland, voordat we het project bereikten maakten we zelf drie dolle dwaze dagen mee in de hoofdstad Dhaka. De bevolking leren kennen door een dwaze riksja rit door oud Dhaka. Ik keek m`n ogen uit. Warmte, kleuren en geuren.