speciaal onderwijs schooltje Rishilpi

Hier doen we het voor

Moeders van gehandicapte kinderen

Ook zij wilde ons een nieuwjaarsgroet sturen. Toen Hanneke Geert en ik in Bangladesh waren, gingen zij hun verhalen vertellen. Hoe ze wekelijks met hun kinderen op en neer kwamen naar het revalidatiecentrumpje van Banchte Shekha en dat hun kind daar heeft leren lopen, leren praten of leren tellen. Zit je daar om iedereen een applaus te geven, met tranen in je ogen...


Met een kleine inzet in Nederland een heel groot effect voor hen in Bangladesh.
Dank voor al jullie donaties die dit mogelijk maken.

Gelukkig Nieuwjaar

 Personeel en kinderen van Banchte Shekha wensen ons allen een HAPPY NEW YEAR 2019

Ergotherapie van Rishilpi helpt Banchte Shekha

Bij Rishilpi werkt Emily een geweldig gepassioneerde ergotherapeut. En omdat ze bij Banchte Shekha (BS) met dubbel zoveel gehandicapte kinderen werken en met een derde van de therapeuten (en geen ergotherapeut) heeft Emily therapiemateriaal gemaakt met haar vakgroep. Zie filmpje
De stichting heeft dit van haar gekocht en zo snijd het mes aan twee kanten. Binnen BS waren ze erg blij met de nieuwe materialen!

Boer Balvers Rally

Beste sponsoren en donateurs, 

Begin juli 2018 hebben we jullie geïnformeerd over onze thuiskomst na een fantastische lange tocht naar de Noordkaap en terug.

We hebben toen 9245 km afgelegd en met deze rit hebben we 6775 euro aan sponsorgeld opgehaald voor ons goed doel in Bangladesh.

Met trots en plezier kunnen wij jullie nu berichten dat, dank zij jullie geweldige bijdrages, alle projecten in oktober zijn uitgevoerd!

- Er stroomt zuiver drinkwater uit de nieuwe waterpomp die aangedreven wordt op zonne-energie!

- Daarnaast heeft het dorp, in de buurt van Jessore, nieuwe toiletten gekregen.

- Projectlocatie Banchte Shekha - Rehabilitation Centre for the Disabled, heeft zonnepanelen op het dak zodat het revalidatiecentrum continu stroom heeft, ook bij stroomuitval!

- De fotostudio, om lokale producten te fotograferen voor online verkoop, wordt op dit moment gebouwd.

Dankzij de fantastische inzet van onze contactpersoon in Bangladesh, Shourove Ansari, zijn deze projecten, direct na overmaking van het geld, succesvol uitgevoerd.

Shourove bericht over de projecten het volgende:

We implemented the solar project very successfully. The information as follows;

Disabled Centre:

- Total Capacity 1,325Watt

- The Solar Unit is covering Physiotherapy Room+Special Education Room and Office Rooms. 

- In every year 300 children and adult will have benefited from the project. 

- Every year 12,000 taka electricity bill will save by this solar unit. 

Fisherman Village: Solar Pump for Pure Drinking Water 

- Total Capacity 2,000watt

- The Water-pump depth is 500fit/150meter 

- The pump is give access to pure drinking water for 300 villagers and more. 

Fisherman Village: Sanitary Toilet

- Total 2 toilets

- The toilet will cover 20 families as well as 126 Pre-school & Tuition Programme Teachers & Students also use it 

We are very grateful for the generous support!

Onderstaand een aantal foto’s welke we van Shourove ontvangen hebben aangaande de projecten.

Dank voor jullie sponsoring en dank Shourove voor zijn inzet!

Maartje + Geert

BoerBalvers Rally Adventure 2018

Beste sponsoren en donateurs,

Onze rally zit erop en we zijn veilig thuisgekomen :)

Graag houden we jullie op de hoogte van een paar cijfers.

9245 km

Ondanks de lange en soms hobbelige tocht met wegen vol gaten (Rusland!) heeft onze Mercedes het goed gedaan, we zijn er zelfs een beetje van gaan houden.

We hebben véél kilometers gereden in 18 dagen. Het was een geweldige tocht, tegelijk met 100 andere rallyteams. Een belevenis om zoveel landen en zoveel te zien in korte tijd. Eén van de deelnemers maakte een zeer coole teaser over hoe het was!
https://vimeo.com/277804358

6775 euro

We hebben dankzij jullie een prachtbedrag opgehaald!

Dit gaan we besteden aan 3 goede doelen binnen dezelfde stichting:
- het slaan van een waterpomp

- het bouwen van een sanitaire voorziening

- het opzetten van een fotostudio, om lokale producten te fotograferen voor online verkoop
- het realiseren van zonnepanelen voor hospitaal en kantoren. ivm de vele stroomstoringen.

Rest ons nog dank aan de leverancier van al die logo’s op onze rallycar: Ad Prosign in Helmond.

Maartje + Geert

Meer informatie?

Ons goede doel:
www.indebresvoorbangladesh.nl
Beeldmateriaal van ons rally-avontuur op facebook en op instagram:
https://www.facebook.com/Boer-Balvers-Rally-Adventure-2074759739405801/
https://www.instagram.com/boer_balvers/

Wil je ook zo’n rally rijden?

http://www.superlative-adventure.com/

Donderdag 29 Maart 2018

Vandaag afscheid nemen van Banchte Shekha. Wat een lieve mensen toch allemaal. Shourove mijn grote vriend al vele jaren. Angela Gomes, de Bengaalse dame die onze harten heeft gestolen met haar prachtige verhalen en alles wat ze bereikt heeft. De p.a. (personal assistent) van Angela, Margret. Die ons voor vertrek nog de dvd van Angla's levensverhaal gaf. Waar Angela bescheiden als ze is, het helemaal niet mee eens was. Ook de fysio assistent en de onderwijzeres van het speciale onderwijs klasje stonden daar. En Zico het doofstomme hulpje van het guesthouse wat alles voor ons regelde en altijd vrolijk was.

Vrijdag 30 Maart 2018

Vrijdag zijn we in Dhaka en zoals Geert zegt: even afschakelen. We gaan even ontspannen in de Dutch club. En kijken samen terug op een twee heerlijke weken. Geert zijn mooiste moment was dat de kindjes opstonden met hun moeder om trots te vertellen wat ze bereik hadden in de periode dat ze voor therapie kwamen bij Banchte Shekha.

Hanneke vond alles zooo mooi.

Ik had niet gedacht dat ik zo emotioneel zou zijn. Zoveel momenten van ontroering. Genoeg inspiratie om door te gaan.

Daar waar ik kan ga ik Hanneke helpen. Want hoe mooi is het om Bengaalse producten in Nederland te kunnen verkopen en de vrouwen in Bangladesh te kunnen steunen.

Natuurlijk ga ik ook Geert en Maartje steunen met de  rally die ze gaan rijden voor de waterpomp in het arme vissersdorp en de  zonnecollectoren voor het revalidatie centrum  (graag boerbalvers rally like en volgen op Facebook) Samen met Els, Hanneke en Geert gaan we stichting tot Anbi te maken voor de donaties die plaats gaan vinden. Ook hopen we weer nieuwe giften te gaan werven. Als het lukt ook bij bedrijven en/of scholen.

Genoeg te doen dus!

Nu afscheid van het warme Bangladesh of naar de koude lente in Nederland.

Lieve groet van ons allen het was een pracht reis.

Nicole

Woensdag 28 maart 2018

Woensdag 28 maart 2018

Gisteren was het team van CRP (een groot revalidatie centrum in de buurt van Dhaka) al gekomen. Feroz een fysiotherapeut (die ik ken van mijn CRP maanden in 2001) samen met twee orthopedisch instrument makers.

Zij hadden gisteren al drie "sta-tafels" ingesteld. En vandaag kwamen ze voor de grote klus.

Toen ik om 9:00 uur de fysiotherapie zaal ik kwam lopen zat deze al helemaal vol. Kanta de fysiotherapeute begon de groepsles. Omdat het zo vol was konden ze alleen de begin liedjes en bewegingen doen. Maar het tweede deel waarbij de kinderen op de grond liggen en dat de moeder de beentjes door bewegen of rekken/strekken kon nu niet plaats vinden in een zaal met 75 moeders en kinderen.

Vanuit de moeders die er gisteren waren kwam de vraag of ik nogmaals een uitlegles wilde geven. Net als gisteren. Toen ik lachte zeiden ze dat hetzelfde nog een keer mocht omdat er nu zoveel meer moeders en kinderen waren.

Mijn betoog begon met een compliment aan de moeders. Dat ik heel trots was dat ze met zoveel gekomen waren. Dat naar therapie komen niet iets is wat je een paar maanden doet, maar wat jaren duurt. En dat ik het zo geweldig vond om hier zoveel kleine kindjes te zien, zelfs jonger dan 1 jaar.

Toen legde ik hen uit wat ergotherapie was, dat dit ging over het uitvoeren van dagelijkse activiteiten zoals eten, tandenpoetsen, wassen, naar toilet gaan etc. En omdat er hier op het centrum geen ergo is, moeten ZIJ de ergotherapeut zijn voor hun kind. En dat kunnen ze, want zij kennen hun kind het best. Hoe ze dat moesten doen? Vooral hun kind niet verwennen! Maar uitdagen, laten  ontwikkelen, met ze  oefenen en door zetten. Alles met nog meer energie en met een complimenten systeem, applaus vrolijk dansje stickertje. (Wat voor ons heel gewoon is, dat zit niet in de Bengaalse cultuur). Bij alles gaf ik voorbeelden.

Daarna vertelde ik dat bij veel alledaagse handelingen je fijne motoriek nodig had en dat dit veel leuker was om te oefenen met spel materiaal. Ook nu nam ik kort de tijd om wat spullen die ik bij Rishilpi had gekocht te laten zien. Puzzels spelletjes putty klei etc.

Ook nu gingen er na mijn les moeders met hun kind opstaan om te zeggen hoelang ze kwamen en wat ze bereikt hadden. Ja hoor, daar zat ik weer met tranen in mijn ogen. De een had leren staan, een ander kindje had leren praten, en een schattig scheel kijkend vrolijk mannetje van een jaar of drie had afgelopen week zijn eerste stapjes gezet. Applaus klonk door de zaal.

Ondertussen waren de drie CRP mannen in het speciaal onderwijs klaslokaaltje druk aan het werk.

In de fysiozaal werd ik gevraagd met de gehandicapte kindjes op de foto te gaan. Vijf of zes mobieltjes kwamen te voorschijn en een enkele smartphone. Wat een lol had iedereen.

Even wat cijfers:

Uiteindelijk kwamen er die woensdag 80 kinderen.

Er werden 35 handspalken aangemeten of besloten dat ze hiervoor naar CRP moesten.

Voor 2 kinderen was de spalk al klaar.

Er werden 10 nieuwe sta-tafels geleverd en individueel voor de kinderen afgesteld. Deze gaan mee naar huis met een opbouwschema hoe vaak en hoe lang de kinderen mogen oefenen met staan.

(Zie foto van drie kindjes in de sta-tafels)

Er zijn 3 houten stoelen met zijsteun geleverd. Voor de kleine kindjes onder de 2 jaar.

En 1 cornerchair.

1 rolstoel voor de jongen de later ICT-er wil worden. Bekijk het filmpje

20 enkelvoet spalkjes hiervoor moeten ze 5 dagen naar Crp. Dit is voor de moeders ook een "uitje" sommige zijn nooit verder dan Jessore of het dorp waar ze vandaan geweest.

1 beenprotese boven de knie hiervoor gaat hij 45 dagen naar CRP.

CRP betaald de reis en het verblijf daar voor de moeders en gehandicapte kinderen. Ze moeten zelf de hulpmiddelen betalen (dit maakt ook dat ze er goed mee omgaan) of bij Banchte Shekha aanvragen dat ze deels een vergoeding krijgen dit komt dan uit In de Bres.

Banchte Shekha draait voor 80% op donaties van in de bres.

Nicole

Dinsdag 27 maart 2018, deel 2.

Toen ik (Hanneke) binnenkwam die ochtend zaten er zo'n 20 moeders met hun gehandicapte kind ademloos te luisteren. Af en toe begon er een baby zachtjes te huilen, waardoor de moeder, aangemoedigd door de andere moeders die geen woord wilden missen, opstond en de ruimte verliet. Ze zaten op de grond, in een U-vorm. Om Nicole heen, met naast haar Shourove, die vertaalde wat ze zei.

Nicole legde uit dat het lijf van een 15 jarig meisje eenvoudigweg nog niet gebouwd is om een kind te baren, het bekken is nog te smal en de hersenen nog niet ontwikkeld genoeg om een proces als een zwangerschap en baring tot een goed einde te brengen. Gevolg: mentale en fysieke invaliditeit. Nicole spoorde deze moeders aan om deze boodschap vooral door te geven. Pas vanaf haar 20ste zou een vrouw haar eerste kind moeten krijgen, niet zoals nu nog veel gebeurt in haar tienerjaren. De boodschap werd niet heel enthousiast ontvangen. 

Want wat als je op je 15e trouwde, moest de echtgenoot dan werkelijk nog 5 jaar wachten op zijn eerstgeborene wachten?

Bij Rishilpi werkt ergotherapeut Emily, die van papier-maché de mooiste dingen weet te maken, waaronder speelgoed en spelletjes voor de gehandicapte kindjes om me te oefenen. Maar ze werkt niet alleen met papier-maché, ze weet van allerhande materialen leerzame dingen te maken.

Nicole had de wereld aan spullen van haar gekocht om mee te nemen naar Banchte Shekha. Voelboekjes en puzzels, letters en kleuren, alles kwam voorbij en met alles werd door de al wat oudere kinderen gretig geoefend. 

Ze vonden het fantastisch om een puzzel van 2 of 3 stukjes in elkaar te mogen zetten en namen het applaus naderhand trots in ontvangst. Hoe mooi de stralende lach van Azziz nadat hij met zijn zin spastische handje de stukjes in de juiste volgorde had gelegd, de lol van Habib terwijl hij voorwerpen op kleur bij elkaar moet leggen. Zelfs de hele kleintjes, sommigen te slap om zelfstandig te kunnen zitten, leken uit hun lethargie te ontwaken toen ze een balletje in hun hand gelegd kregen. En Nicole vertelde ondertussen. Ze vertelde waarom het belangrijk is om veel met je kind te oefenen. Ze vertelde waarom je daarmee al zo vroeg mogelijk moet beginnen. En de moeders zogen ieder woord wat ze zei op. Ze luisterden alsof hun leven ervan afhing, wat in zekere zin ook zo is. Dat van hun kind dan. Hier was de ergotherapeut aan het werk. 

En wat deed ze dat ongelooflijk goed.

Hanneke

Dinsdag 27 maart 2018

Dinsdag was een grote dag voor Hanneke en mij, Nicole. Het leek ons leuker om over elkaar te schrijven i.p.v. over ons zelf. Dus mijn ergotherapie ochtendles gaat Hanneke later toevoegen en ik ga jullie nu vertellen over de middag.

Na de lunch gingen we met Angela en Shourove naar het atelier van Lilly. BaSE heeft verschillende handwerkgroepen met name bestaande uit vrouwen, om ze van werk en dus een inkomen te voorzien. 

In dit atelier stonden 2 naaimachines verder waren de dames die aanwezig waren (ongeveer 15) allemaal aan het borduren.

Angela Gomes

Hanneke heeft een logo van een yoga-school daar door de vrouwen laten borduren op yoga kussenhoezen. Ze ging met Lily ook het een en ander doorspreken. Ze maakte daar de mooiste grote kleden met heel fijn borduurwerk. Ook zijn er veel vrouwen die jute spinnen tot een draad. Daarna wordt er een tas van geknoopt. Nu begrijpen we ook beter dat sommige jutetassen zo duur worden verkocht. Door het spinnen van het jute zitten er al enorm veel werkuren alleen al in de draad!

Na dit bezoek kwam het echte hoogtepunt van de dag.
Hanneke mocht aan dertig jonge meiden een les Krav Maga geven. Dit is een Israëlische zelfverdedigingsmethode. Ze begon haar les met je houding. Eerst moesten ze verlegen en giechelend rondlopen en als Hanneke in haar handen klapte moesten ze stil gaan staan rechtop, kin ophoog, handen beide open naar voren. Zo'n houding van "je-maakt-me-niks".
In het begin durfde ze niet eens door elkaar te lopen. Bleven ze in groepjes staan. Maar een paar deden al goed mee. De hele club meiden was onder begeleiding van een non van begin 30 zij spoorde iedereen aan goed mee te doen. Daarna ging hanneke uitleggen dat vluchten beter is dan vechten. Of als je alleen loopt als vrouw dat je naast een andere vrouw moet gaan lopen. Of als er iets gebeurt dat je overdreven reageert van Hé wat maak je me nou? Doe even normaal.
Dit toneelstukje ging ze al wat beter af ze kwamen wat los.

Toen ging Hanneke over op de technieken twee aan twee konden ze dit doen.

Met je elleboog voor je gezicht afweren andere hand klaar om te slaan

Stop op borstbeen met platte de hand vingers in de keel duwen (pijnlijk)

De een mocht vanaf links en rechts gaan slaan en ander afweren met de onderarmen. Aangezien hanneke mij als voorbeeld gebruikte sta ik nu onder de blauwe plekken ;-)
En de meiden hadden moeite met de opdracht onthouden sommigr zag je beide verdedigen of beide slaan. Maar op dit punt was er geen gegiechel meer hoor. Allemaal serieus aan het oefenen.

We hadden twee stevige kussens geregeld. En ze mochten een paar keer flink stompen op het kussen wat we ter hoogte van onze borstkast vast hielden.
Daarna de elleboog stomp op het kussen.
En de trap in het kruis.

Als laatste volgens mij was het een vraag van de meiden uit de groep. Wat als ie je van achter vast pakt. Ze werden van achter met de armen om de middel gepakt en het slachtoffer moest zich dan klein maken
Laten hangen naar beneden. Je proberen om te draaien en onder zijn kin te stoten of met je vingers in zij ogen.
Ongeloof bij de meiden je vingers in zijn ogen steken. Ja zei hanneke als je leven er vanaf hangt blijf je vechten.
"Wat als je door vijf mannen wordt aangevallen vroeg er een" dan vecht je nog harder en langer zei hanneke of heel hard wegrennen als dat nog lukt.
Iedereen was erg onder de indruk van haar.
Ze wilde ook niet stoppen met de les.
Er waren twee meiden heel goed in de les. Ze vonden het ook echt leuk. Zij kregen van de non de goedkeuring elke week te oefenen.

Hanneke gaf haar email adres. Ook wilden ze een selfi met haar.

En toen wij dachten dat het klaar was gingen ze rond Hanneke staan en begonnen voor haar een Bengaals lied te zingen. Ze was tot tranen geroerd.

Het was echt een groots moment, de meiden gingen helemaal enthousiast naar huis! Morgen alweer ons laatste dagje hier op Banchte Shekha.

Nicole

27 maart 2018

Bezoek aan de school in het vissers dorpje.

Het vissers dorpje

Maandag 26 maart 2018

Na het ontbijt zijn we in een busje met een kleine delegatie, wij/Shourove/Angela/Marike naar een vissersdorpje gegaan waar Untouchables wonen. Untouchables zijn mensen zonder officiële status in Bangladesh. Dwz geen identiteitspapieren, mogen vaak niet werken, zeer arm, levend op de meest slechte plekken. We werden ongelofelijk lief welkom geheten door 2 schoolklasjes met bloemenkransen. 

Iedereen was netjes gekleed in schooluniform, haartjes mooi gekamd en de meisjes mooie clipjes in de haren. We zijn samen het klaslokaaltje ingegaan en buiten stonden de dorpsbewoners te kijken door de ramen. We stelden ons voor en we mochten vragen stellen aan de kindjes. Wat ze later wilden worden? Lerares, soldaat en politie agent waren de antwoorden. Ieder kind heeft dezelfde dromen. We deelden potloden uit en speelgoed, hingen slingers op en er werd eten uitgedeeld. Wat er over was werd aan de armste gegeven. 

Daarna met Angela door het dorp gelopen. Het was er erg armoedig. Hutten van stokken en plastic en sommige lemen huisjes die Itallianen hadden laten bouwen. Open buitentoiletten en magere koeien. 

Toch 2 winkeltjes en tollende kinderen. Het blijkt dat hier geen fatsoenlijk drinkwater uit de geslagen pomp komt omdat de bodem is verontreinigd met arsenicum, wat hier van nature voorkomt. We laten uitzoeken wat een pomp op zonnenenergie kost. Dit zou een mooi doel kunnen zijn waar mijn sponsorgeld, opgehaald met The Baltic Sea Circle Rally, naar toe zou kunnen gaan. Daarnaast een stukje ondersteuning op het gebied van productie van fair trade producten.

Na de lunch maak ik voor Shourove een lijstje waar ze aan moeten denken bij het maken van productfoto`s. We bekijken de website van BaSE en enkele ander sites ter vergelijking. Ik laat zien dat je in Photoshop snel foto`s makkelijk aan kan passen. Leuk om op deze manier mijn ervaringen en expertise door te geven.

Diner met Angela en Shourove met pasta en frietjes en kinderliedjes zingen met Angela aan de eettafel.

Geert